Het vrijheidsverhaal van Jack

Het vrijheidsverhaal van Jack

Jack Sluiter | Veteraan

Ik wil de jeugd meegeven dat vrijheid niet vanzelfsprekend is

Als beroepsmilitair ben ik op verschillende missies geweest. Ik ga voor mijn laatste missie naar Afghanistan. Daar ben ik verantwoordelijk voor 130 man. Ik vertrek met het idee dat ik wat goeds kan doen, met name voor de Afghaanse kinderen. Het kleine dorp aan het water waar de bazaar weer opengaat, waar de kinderen weer naar school kunnen en samen op straat spelen. We bouwen langzaam mee aan de wederopbouw van het land.

De taliban worden langzaam teruggedreven en er komt meer vrijheid voor de bevolking, maar de realiteit is ingewikkeld. Afghanistan kent een lange geschiedenis van onrust waarbij allerlei stammen en krijgsheren betrokken zijn. Wat erin het verleden gebeurd is, heeft vandaag de dag nog steeds veel invloed. Ik ben veel bezig met de veiligheid van mijn manschappen. De vuile oorlog met haar bermbommen en onverwachtse aanvallen maken onze missie niet gemakkelijk.

 

 

De taliban laten Afghaanse kinderen met munitiekistjes rennen om zich te bevoorraden. Ik geef bij mijn kerels aan dat ze niet op de munitierenners mogen schieten, want het zijn immers kinderen van wie de taliban slim gebruik maakt. De strijd in Afghanistan is nog lang niet voorbij, zodra we gebieden hebben vrijgesteld en ons terugtrekken, rukken de taliban weer op en nemen de macht weer over.

Afghaanse kinderen zijn slachtoffers van de oorlog, maar als ik ze zie rennen en voetbalen kan ik dat voor even vergeten. Aan het einde van mijn missie krijg ik een kaart van mijn baas met daarop een glimlachend jongentje. Daar doe ik het voor. Ik weet inmiddels door mijn missies in Joegoslavië, Cyprus en Afghanistan dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat wil ik de Nederlandse jeugd meegeven.

Wat betekent vrijheid als het niet vanzelfsprekend is?

Dit verhaal is onderdeel van de expositie ‘Vrijheidsverhalen van Zwollenaren’.